คำกริยาผิดปกติภาษาอังกฤษ (irregular verbs) คือคำกริยาที่สร้างรูปอดีตไม่ตามกฎ 'เติม -ed' แต่สร้างกันเอง: go — went — gone, write — wrote — written คำกริยาประเภทนี้มีสามรูปแบบ (V1, V2, V3) และต้องจำทั้งสามรูปแบบ หน้านี้มีตารางคำกริยาที่ใช้บ่อยที่สุด 50 คำ พร้อมคำแปลและการถอดเสียง แบ่งเป็นกลุ่มตามการเปลี่ยนแปลงรูปแบบ, คำอธิบายว่าเมื่อใดต้องใช้รูปแบบที่สอง และเมื่อใดต้องใช้รูปแบบที่สาม, การวิเคราะห์ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย และแบบฝึกหัดเชิงโต้ตอบเพื่อทดสอบตัวเองทันที
ทดสอบตัวเอง: 10 ชุด ชุดละ 12 ประโยค, อธิบายหลังคำตอบแต่ละข้อ.
เปิดโปรแกรมฝึกคำกริยาปกติและคำกริยาผิดปกติในภาษาอังกฤษ: ความแตกต่างคืออะไร
คำกริยาภาษาอังกฤษทุกคำมีสามรูปแบบหลัก: รูปเริ่มต้น (ที่พบในพจนานุกรม), รูปอดีต และคำกริยาช่อง 3
คำถามคือ อย่างไร จึงจะได้รูปแบบที่สองและสาม
คำกริยาปกติ (regular verbs) มีพฤติกรรมที่คาดเดาได้: ทั้งสองรูปแบบจะเหมือนกันและสร้างขึ้นด้วยวิธีเดียว — การเติมปัจจัย -ed
คำกริยาผิดปกติ (irregular verbs) คือคำเก่าแก่ของภาษา พวกมันยังคงรักษาวิธีการสร้างรูปแบบในสมัยโบราณ — การสลับสระในรากศัพท์ (sing — sang — sung) หรือปัจจัยพิเศษ (buy — bought) ไม่มีกฎที่สามารถคำนวณรูปแบบได้ — ต้องดูในตารางและจำเอา
สิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุด: คำกริยาผิดปกติคือคำที่ใช้บ่อยที่สุดในภาษา be, have, do, go, say, make พบได้บ่อยกว่าคำอื่น ๆ ในการสนทนา ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเรียนรู้ แต่ก็จะเจออยู่เรื่อย ๆ — ซึ่งหมายความว่าจะจำได้เองอย่างรวดเร็ว
play — played — played
go — went — gone
สามรูปแบบของคำกริยา: V1, V2 และ V3
รูปแบบจะถูกกำหนดหมายเลข — นี่คือลำดับที่ใช้ในการบันทึกในตารางและพูดออกมา ด้านล่างนี้คือความหมายของแต่ละรูปแบบและประโยคที่ใช้
จำกฎสองข้อที่ทำให้เกิดข้อผิดพลาดบ่อยที่สุดแยกต่างหาก:
- หลัง did, didn’t และ will คำกริยาจะอยู่ในรูปแบบแรก: Did you see it? ไม่ใช่ Did you saw it? — did แสดงถึงกาลอดีตแล้ว
- หลัง have, has, had — ตรงกันข้าม จะใช้รูปแบบที่สามเท่านั้น: I have seen it.
ดูรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับกาลต่าง ๆ ได้ในเนื้อหาเกี่ยวกับ Past Simple และ Present Perfect; ที่นี่ สิ่งสำคัญคือรูปแบบของคำกริยาที่ใช้เท่านั้น
Did you write?
The letter was written.
ตารางคำกริยาผิดปกติภาษาอังกฤษพร้อมคำแปลและการถอดเสียง
ตารางด้านล่างนี้คือคำกริยาผิดปกติที่ใช้บ่อยที่สุด 50 คำ. พวกมันไม่ได้เรียงตามลำดับตัวอักษร แต่ ตามกลุ่ม: ภายในกลุ่ม รูปแบบจะเปลี่ยนไปตามรูปแบบเดียวกัน และการเรียนรู้แบบนี้จะง่ายกว่ามาก: แทนที่จะเป็นห้าสิบคำแยกกัน จะกลายเป็นเก้าแผนผังที่เข้าใจง่าย
วิธีอ่านแถว: เริ่มจากสามรูปแบบคั่นด้วยยัติภังค์ (V1 — V2 — V3), ใต้คำคือการถอดเสียง, ทางขวาคือคำแปล. ตัวอักษรในส่วนหัวของกลุ่มแสดงรูปแบบของกลุ่ม: A — A — A — ทั้งสามรูปแบบเหมือนกัน, A — B — B — รูปแบบที่สองและสามเหมือนกัน, A — B — A — รูปแบบแรกและสาม, A — B — C — ทั้งสามรูปแบบแตกต่างกัน
| สามรูปแบบ: V1 — V2 — V3 | คำแปล |
|---|---|
| 1. ทั้งสามรูปแบบเหมือนกันA — A — A | |
| put — put — put[pʊt] | วาง |
| cut — cut — cut[kʌt] | ตัด |
| let — let — let[let] | อนุญาต |
| hit — hit — hit[hɪt] | ตี |
| cost — cost — cost[kɒst] | ราคา |
| read — read — read[riːd — red — red] | อ่าน |
| 2. รูปแบบที่สองและสามเหมือนกัน, ลงท้ายด้วย ‑tA — B — B | |
| send — sent — sent[send — sent — sent] | ส่ง |
| build — built — built[bɪld — bɪlt — bɪlt] | สร้าง |
| spend — spent — spent[spend — spent — spent] | ใช้จ่าย |
| keep — kept — kept[kiːp — kept — kept] | เก็บ, รักษา |
| sleep — slept — slept[sliːp — slept — slept] | นอน |
| feel — felt — felt[fiːl — felt — felt] | รู้สึก |
| leave — left — left[liːv — left — left] | จากไป, ทิ้ง |
| mean — meant — meant[miːn — ment — ment] | หมายถึง |
| 3. ลงท้ายด้วย ‑ought และ ‑aughtA — B — B | |
| buy — bought — bought[baɪ — bɔːt — bɔːt] | ซื้อ |
| bring — brought — brought[brɪŋ — brɔːt — brɔːt] | นำมา |
| think — thought — thought[θɪŋk — θɔːt — θɔːt] | คิด |
| teach — taught — taught[tiːtʃ — tɔːt — tɔːt] | สอนใครบางคน |
| catch — caught — caught[kætʃ — kɔːt — kɔːt] | จับ |
| 4. สลับสระ i — a — uA — B — C | |
| begin — began — begun[bɪˈɡɪn — bɪˈɡæn — bɪˈɡʌn] | เริ่ม |
| drink — drank — drunk[drɪŋk — dræŋk — drʌŋk] | ดื่ม |
| sing — sang — sung[sɪŋ — sæŋ — sʌŋ] | ร้องเพลง |
| swim — swam — swum[swɪm — swæm — swʌm] | ว่ายน้ำ |
| ring — rang — rung[rɪŋ — ræŋ — rʌŋ] | โทรศัพท์ |
| 5. รูปแบบที่สามลงท้ายด้วย ‑enA — B — C | |
| take — took — taken[teɪk — tʊk — ˈteɪkən] | เอา |
| give — gave — given[ɡɪv — ɡeɪv — ˈɡɪvn] | ให้ |
| eat — ate — eaten[iːt — eɪt — ˈiːtn] | กิน |
| write — wrote — written[raɪt — rəʊt — ˈrɪtn] | เขียน |
| speak — spoke — spoken[spiːk — spəʊk — ˈspəʊkən] | พูด |
| break — broke — broken[breɪk — brəʊk — ˈbrəʊkən] | ทำลาย |
| choose — chose — chosen[tʃuːz — tʃəʊz — ˈtʃəʊzn] | เลือก |
| forget — forgot — forgotten[fəˈɡet — fəˈɡɒt — fəˈɡɒtn] | ลืม |
| 6. รูปแบบที่สองลงท้ายด้วย ‑ew, รูปแบบที่สามลงท้ายด้วย ‑own และ ‑awnA — B — C | |
| know — knew — known[nəʊ — njuː — nəʊn] | รู้ |
| grow — grew — grown[ɡrəʊ — ɡruː — ɡrəʊn] | เติบโต |
| throw — threw — thrown[θrəʊ — θruː — θrəʊn] | ขว้าง |
| fly — flew — flown[flaɪ — fluː — fləʊn] | บิน |
| draw — drew — drawn[drɔː — druː — drɔːn] | วาดรูป |
| 7. รูปแบบแรกและสามเหมือนกันA — B — A | |
| come — came — come[kʌm — keɪm — kʌm] | มา |
| become — became — become[bɪˈkʌm — bɪˈkeɪm — bɪˈkʌm] | กลายเป็น |
| run — ran — run[rʌn — ræn — rʌn] | วิ่ง |
| 8. ใช้บ่อยที่สุด: ทั้งสามรูปแบบแตกต่างกันA — B — C | |
| be — was / were — been[biː — wɒz / wɜː — biːn] | เป็น, อยู่, คือ |
| do — did — done[duː — dɪd — dʌn] | ทำ |
| go — went — gone[ɡəʊ — went — ɡɒn] | ไป |
| see — saw — seen[siː — sɔː — siːn] | เห็น |
| 9. ใช้บ่อยที่สุด: รูปแบบที่สองและสามเหมือนกันA — B — B | |
| have — had — had[hæv — hæd — hæd] | มี |
| make — made — made[meɪk — meɪd — meɪd] | ทำ, สร้าง |
| get — got — got*[ɡet — ɡɒt — ɡɒt] | ได้รับ |
| say — said — said[seɪ — sed — sed] | พูด, บอก |
| find — found — found[faɪnd — faʊnd — faʊnd] | พบ |
| tell — told — told[tel — təʊld — təʊld] | เล่า |
การอ่านคำกริยาผิดปกติ: การถอดเสียงและข้อควรระวัง
สำหรับคำกริยาปกติ การอ่านจะคาดเดาได้: รากศัพท์ยังคงเดิม มีเพียงปัจจัยที่เปลี่ยนไป สำหรับคำกริยาผิดปกติ รากศัพท์เองจะเปลี่ยนไป และการสะกดและการออกเสียงมักจะแตกต่างกัน ดังนั้นจึงควรจำรูปแบบพร้อมกับการออกเสียงทันที และตรวจสอบกับการถอดเสียง แทนที่จะเดาจากการสะกด ข้อควรระวังสามประการที่ทำให้เกิดข้อผิดพลาดบ่อยที่สุด — อยู่ด้านล่าง
มีคำกริยาผิดปกติกี่คำในภาษาอังกฤษ
ไม่มีตัวเลขที่แน่นอน — ขึ้นอยู่กับว่าคุณนับอะไร
- รายการทางวิชาการฉบับสมบูรณ์ มีคำศัพท์ถึง 470 คำ แต่ส่วนใหญ่เป็นคำที่ใช้ไม่บ่อยหรือล้าสมัย
- พจนานุกรมและคู่มือทั่วไป ระบุประมาณ 200 คำ
- หลักสูตรโรงเรียน ใช้รายการประมาณ 100–150 คำตลอดทั้งปี
- ในชั้น ป.5–ป.6 จะเรียนรู้ประมาณ 50 คำ — คำที่รวบรวมไว้ในตารางด้านบน
สิ่งสำคัญคือ: ความถี่ในการใช้กระจายตัวไม่สม่ำเสมออย่างมาก คำกริยาไม่กี่สิบคำครอบคลุมกรณีส่วนใหญ่ที่จำเป็นต้องใช้คำกริยาผิดปกติ การจำรายการทั้งหมดนั้นไร้ประโยชน์: คำที่ใช้ไม่บ่อยจะถูกเรียนรู้เองเมื่ออ่านไปเรื่อย ๆ
อนึ่ง รายการคำกริยาผิดปกติไม่ได้เพิ่มขึ้น: คำศัพท์ใหม่ทั้งหมดที่เข้ามาในภาษา (to google, to download) จะกลายเป็นคำกริยาปกติ ในที่สุด จำนวนคำกริยาผิดปกติจะลดลงด้วยซ้ำ
วิธีจำคำกริยาผิดปกติอย่างรวดเร็ว
การท่องจำรายการตามลำดับตัวอักษรเป็นวิธีที่ช้าที่สุด ลำดับที่ได้ผลดีกว่าคือ:
- เรียนรู้เป็นกลุ่ม. ภายในกลุ่มจะมีรูปแบบเดียว และความจำจะยึดติดกับมัน: เมื่อนึกถึง sing — sang — sung ได้ ก็จะนึกถึง ring — rang — rung ได้ทันที
- แบ่งเป็นส่วน ๆ วันละ 5–7 คำ. สมองจะจำได้แค่นั้นในแต่ละครั้ง แต่การจำทุกวันเป็นเวลาสองสัปดาห์จะครอบคลุมคำศัพท์ขั้นต่ำที่ต้องรู้ในโรงเรียนทั้งหมด
- พูดทั้งสามรูปแบบติดต่อกันดัง ๆ เหมือนการนับ. ลำดับ 'take — took — taken' จะจำได้ด้วยจังหวะ ไม่ใช่จากคำแต่ละคำ
- สร้างประโยคทันที กับแต่ละรูปแบบใหม่ — คิดถึงตัวเองและวันของคุณ คำศัพท์จากประโยคจริงจะอยู่ในความทรงจำนานกว่าข้อความในตารางหลายเท่า
- กลับไปทบทวนส่วนเก่า ๆ ในวันถัดไป จากนั้นอีกสามวัน ต่อมาอีกหนึ่งสัปดาห์. การทบทวนเป็นระยะให้ผลดีกว่าการท่องจำหนึ่งชั่วโมงติดต่อกัน
- ทดสอบตัวเอง แทนที่จะอ่านซ้ำ. การอ่านตารางซ้ำ ๆ จะสร้างความรู้สึกหลอก ๆ ว่า 'ฉันรู้อันนี้แล้ว'. การทดสอบจริงคือเมื่อต้องจำรูปแบบด้วยตัวเอง: ปิดรูปแบบที่สองและสามด้วยมือ หรือทำแบบฝึกหัด — ในนั้นคำกริยาจากตารางนี้จะอยู่ในประโยคจริง
ตัวอย่างพร้อมคำอธิบาย: ควรใช้รูปแบบใด
ตัวอย่างที่ 1. รูปแบบที่สองในกาลอดีต
โจทย์: Last summer we ___ (swim) in the lake.
ขั้นตอนที่ 1. ตัวบ่งชี้ last summer บอกถึงการกระทำที่เสร็จสิ้นในอดีต → ต้องใช้กาลอดีตธรรมดา นั่นคือ รูปแบบที่สอง.
ขั้นตอนที่ 2. ตรวจสอบว่าคำกริยาผิดปกติหรือไม่ swim อยู่ในตารางคำกริยาผิดปกติ กลุ่ม 'i — a — u': swim — swam — swum. ไม่มีรูปแบบ swimmed.
ขั้นตอนที่ 3. ใช้รูปแบบกลาง — swam.
คำตอบ: Last summer we swam in the lake. — เมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว เราว่ายน้ำในทะเลสาบ
ตัวอย่างที่ 2. รูปแบบที่สามหลัง has
โจทย์: She has ___ (break) her phone.
ขั้นตอนที่ 1. ก่อนช่องว่างมี has — นี่คือสัญญาณที่ชัดเจน: ต่อไปต้องเป็น รูปแบบที่สาม ไม่ว่าคำกริยาจะเป็นอะไรก็ตาม
ขั้นตอนที่ 2. break — broke — broken. รูปแบบที่สอง broke ใช้ไม่ได้ที่นี่: She has broke — ผิด.
ขั้นตอนที่ 3. ใส่รูปแบบสุดท้าย — broken.
คำตอบ: She has broken her phone. — เธอทำโทรศัพท์พัง (และมันยังคงพังอยู่)
ตัวอย่างที่ 3. หลัง did — ใช้รูปแบบแรกเท่านั้น
โจทย์: ___ you ___ (bring) the book?
ขั้นตอนที่ 1. นี่คือคำถามเกี่ยวกับอดีต ดังนั้นให้เริ่มด้วยคำช่วย Did.
ขั้นตอนที่ 2. นี่คือกับดัก. bring — เป็นคำกริยาผิดปกติ (bring — brought — brought) และมือจะเอื้อมไปเขียน brought ทันที. แต่ did ได้รับภาระในการแสดงกาลอดีตไปแล้ว ดังนั้นคำกริยาที่มีความหมายจึงยังคงอยู่ในรูปแบบเริ่มต้น.
ขั้นตอนที่ 3. ประกอบประโยค: Did + you + bring.
คำตอบ: Did* you bring the book? — คุณเอาหนังสือมาหรือเปล่า? ❌ ไม่ถูกต้อง: Did you brought the book?*
ข้อผิดพลาดทั่วไปกับคำกริยาผิดปกติ
-
เติม -ed ให้กับคำกริยาผิดปกติ: ❌ goed, buyed, thinked, teached.
ปัจจัย -ed ใช้สำหรับคำกริยาปกติเท่านั้น. สำหรับคำกริยาผิดปกติ ให้ใช้รูปแบบจากตาราง: ✅ went, bought, thought, taught.
-
ใช้รูปแบบที่สองหลัง have / has: ❌ I have wrote a letter. He has went home.
หลัง have / has / had ต้องใช้รูปแบบที่สามเท่านั้น: ✅ I have written a letter. He has gone home.
-
ใช้ did หรือ didn’t ร่วมกับรูปแบบที่สอง: ❌ Did you saw it? I didn’t took it.
กาลอดีตในประโยคจะแสดงเพียงครั้งเดียว — ผ่าน did. คำกริยาที่มีความหมายจะกลับไปเป็นรูปแบบเริ่มต้น: ✅ Did you see it? I didn’t take it.
-
สับสนระหว่างคำกริยาที่คล้ายกัน lie และ lay — และใช้รูปแบบผิด.
นี่คือคำกริยาที่แตกต่างกันสามคำ: lie (นอน) — lay — lain; lay (วาง) — laid — laid; และ lie ในความหมาย 'โกหก' — เป็นคำกริยาปกติ: lied — lied. โปรดทราบ: lay — เป็นทั้งกาลอดีตของ lie และรูปแบบเริ่มต้นของคำกริยาอื่น.
-
ข้อผิดพลาดกับ be: ❌ They was at home. I have was there.
be ในกาลอดีตมีสองรูปแบบ: was — สำหรับ I, he, she, it; were — สำหรับ you, we, they. และรูปแบบที่สามของมันคือ been: ✅ They were at home. I have been there.
-
คิดว่า read เป็นคำกริยาปกติ เพราะทั้งสามรูปแบบเขียนเหมือนกัน.
มันเป็นคำกริยาผิดปกติ: ถ้ามันเป็นคำกริยาปกติ มันจะกลายเป็น readed. ความแตกต่างอยู่ที่การออกเสียง ไม่ใช่การเขียน: read [riːd] — read [red] — read [red].
-
นำรูปแบบของคำกริยาผิดปกติไปใช้กับคำที่เขียนคล้ายกัน: ❌ snow — snew (เหมือน know — knew), reach — raught (เหมือน teach — taught), blink — blank (เหมือน drink — drank).
คำกริยาผิดปกติเป็นรายการที่ปิดตาย รูปแบบของพวกมันต้องจำให้ขึ้นใจ. คำที่คล้ายกันไม่จำเป็นต้องผิดปกติ: ✅ snow — snowed, reach — reached, blink — blinked. หากคำกริยาไม่อยู่ในรายการคำกริยาผิดปกติ — ให้เติม -ed.
คำถามและคำตอบ
คำกริยาผิดปกติในภาษาอังกฤษคืออะไร?
คือคำกริยาที่รูปแบบที่สองและสามไม่ได้สร้างตามกฎที่เติม -ed แต่สร้างกันเอง: ส่วนใหญ่มักจะผ่านการสลับสระในรากศัพท์ (sing — sang — sung) หรือผ่านปัจจัยพิเศษ (buy — bought — bought). ต้องจำทั้งสามรูปแบบของคำกริยาประเภทนี้จากตาราง.
คำกริยาปกติแตกต่างจากคำกริยาผิดปกติอย่างไร?
สำหรับคำกริยาปกติ (regular) รูปแบบที่สองและสามจะเหมือนกันและสร้างขึ้นโดยการเติม -ed: work — worked — worked. สำหรับคำกริยาผิดปกติ (irregular) แต่ละคำจะมีรูปแบบของตัวเอง: go — went — gone. ไม่สามารถคาดเดารูปแบบจากลักษณะภายนอกของคำได้.
ต้องจำคำกริยาผิดปกติกี่คำ?
ในรายการฉบับสมบูรณ์มีถึง 470 คำ, ในคู่มือทั่วไปประมาณ 200 คำ, ในหลักสูตรโรงเรียน 100–150 คำ. แต่ในทางปฏิบัติ เพียง 50–60 คำที่ใช้บ่อยที่สุดก็เพียงพอแล้ว: คำเหล่านั้นครอบคลุมสถานการณ์ส่วนใหญ่ในการสนทนาและแบบฝึกหัดในโรงเรียน. คำที่เหลือจะถูกเรียนรู้เมื่ออ่านไปเรื่อย ๆ.
เมื่อใดต้องใช้รูปแบบที่สองของคำกริยา และเมื่อใดต้องใช้รูปแบบที่สาม?
รูปแบบที่สอง (V2) คือกาลอดีตธรรมดาในประโยคบอกเล่า: I saw him yesterday. รูปแบบที่สาม (V3) คือคำกริยาช่อง 3 ใช้หลัง have, has, had (I have seen him) และหลัง be ในรูป passive voice (the letter was written). ส่วนหลัง did, didn’t และ will ให้ใช้รูปแบบแรก.
จะรู้ได้อย่างไรว่าคำกริยาเป็นคำกริยาผิดปกติ?
จากลักษณะภายนอก — ไม่ได้เลย: ไม่มีสัญญาณในตัวคำเอง ต้องดูในพจนานุกรมหรือตาราง. มีสองคำใบ้. คำสั้น ๆ เก่า ๆ ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน (กิน, ดื่ม, ไป, เอา) มักจะเป็นคำกริยาผิดปกติ, ส่วนคำใหม่ ๆ และคำยืม (to google, to download) มักจะเป็นคำกริยาปกติเสมอ.
ทำไมคำกริยา read ทั้งสามรูปแบบจึงเขียนเหมือนกัน?
เขียนเหมือนกันจริง ๆ แต่การออกเสียงต่างกัน: read [riːd] — read [red] — read [red]. การสลับสระยังคงอยู่ในการออกเสียง แต่การเขียนได้ปรับให้เท่ากันตามกาลเวลา. สามารถระบุรูปแบบได้จากส่วนที่เหลือของประโยคเท่านั้น.
