Этимология слов: θείος (дядя) и θείον (священное)

Ο θείος (ως συγγενής) και το θείον (ως κάτι το ιερό, το θεϊκό) προέρχονται από την ίδια αρχαία ελληνική ρίζα, αλλά η σημασία τους έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά με την πάροδο του χρόνου.

• Θείος (συγγενής): Η λέξη "θείος" προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη θεῖος (θεῖος), η οποία αρχικά σήμαινε "που ανήκει στον θεό", "θεϊκός", "θεόσταλτος". Με την πάροδο του χρόνου, η σημασία της λέξης μετατοπίστηκε για να δηλώσει τον αδελφό του πατέρα ή της μητέρας, δηλαδή τον θείο ως συγγενή. Αυτή η εξέλιξη πιθανόν συνδέεται με την ιδέα ότι οι συγγενείς, ειδικά οι μεγαλύτεροι, είχαν μια ιδιαίτερη θέση και ίσως κάποια "θεϊκή" ή αυθεντική εξουσία μέσα στην οικογένεια.

• Θείον (το ιερό): Η λέξη θεῖον (θεῖον) στην αρχαία ελληνική γλώσσα αναφερόταν σε οτιδήποτε σχετίζεται με τους θεούς, το θεϊκό, το ιερό, το ουράνιο. Μπορούσε να αναφέρεται σε πράγματα, έννοιες ή ακόμα και σε ουσίες που θεωρούνταν θεϊκές ή είχαν θρησκευτική σημασία.

Συνοπτικά, η αρχική λέξη θεῖος είχε την έννοια του "θεϊκού". Στη συνέχεια, η μία σημασία διατηρήθηκε για να δηλώσει τον συγγενή (θείο), ενώ η άλλη διατηρήθηκε για να δηλώσει το ιερό ή το θεϊκό (το θείον).